เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
รอจนเผิงฟางจากไปแล้ว
ซูเฉียงเหอมองสุราสองกาพลางเลียริมฝีปาก กล่าวพลางหัวเราะด้วยความตื่นเต้นว่า
"ฮ่า ๆ ดูสิ ข้าทายถูกจริง ๆ ผู้อาวุโสใหญ่เป็นดังที่คาดแอบฮุบส่วนของพวกเราเอาไว้คนเดียวจริง ๆ ด้วย!"
พูดจบก็กล่าวพลางหัวเราะต่อ "ทั้งสามท่าน พวกเราเริ่มดื่มกันเลยไหม?"
ตอนนี้เอง อินจิ่วขุยก็แย่งชิงสุราไปกาหนึ่ง กอดเอาไว้ในอกแล้วกล่าวว่า "ข้าจะเอากานี้ อีกกาหนึ่งพวกเจ้าสามคนแบ่งกัน ถือเสียว่าเป็นค่าชดเชยให้ข้าก็แล้วกัน! หึ!"
พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสามคนที่กำลังตะลึงงันได้พูดอันใด เคลื่อนกายวูบเดียวก็ไม่รู้ว่าหลบไปดื่มสุราที่ไหนแล้ว
"ดีจริงนะเจ้าผู้อาวุโสสี่ ตอนนั้นพวกเราสามคนแบ่งกันแค่กาเดียวนะ จะไปอมของมันได้สักเท่าใดกันเชียว!!" สีหน้าของซูเฉียงเหอมีความไม่ยอมรับด้วยความขุ่นเคืองอยู่บ้าง