เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สีหน้าของเจียงอู๋วั่งแข็งค้างขึ้นมาฉับพลัน
เขามองลู่ฉางเซิงแต่ไกล ยิ้มอย่างขมขื่น ในแววตาคล้ายมีความเสียใจภายหลัง จากนั้นด้ามดาบเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ในมือก็หลุดร่วง ร่างที่สวมอาภรณ์คนใกล้ตายพลันแยกเป็นสองส่วน ก่อนจะระเบิดกลายเป็นสุญตาในที่สุด
ทั่วทั้งฟากฟ้าและผืนดินต่างเหม่อลอย ทุกคนพากันกลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้บรรพชนตระกูลเจียงจะปะทุอานุภาพอันท่วมฟ้าเช่นนั้นออกมา……ก็ยังไม่อาจทนทานภายใต้ปราณกระบี่ของบุรุษอาภรณ์ครามได้เกินหนึ่งลมหายใจ!
"บะ บรรพชน!!"
สีหน้าของเจียงอู๋จี๋แปรเปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวด บรรดารุ่นเยาว์เผ่าจักรพรรดิเจียงต่างก็ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำขึ้นมาในชั่วขณะนี้
ชั่วพริบตาเดียว ความรันทดหดหู่ก็แผ่ปกคลุมไปทั่วระหว่างฟ้าดิน
ปราณกระบี่สีน้ำเงินเข้มมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง ยังคงพุ่งผ่านตรงไปยังเผ่าจักรพรรดิเจียงต่อไป!!