กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังจากวันนี้ รอยสวรรค์จะไม่มีเผ่าจักรพรรดิเจียงอีกต่อไป!
วาจานี้กล้าเอ่ยออกมาได้อย่างไร!
อย่าว่าแต่สามทูตวายุอัคคีอัสนีเลย แม้แต่คนอื่น ๆ ระหว่างฟ้าดินก็ล้วนรู้สึกว่าเหลวไหลยิ่งนัก ยกเว้นคนส่วนน้อยที่เข้าใจลู่ฉางเซิงอยู่เล็กน้อย
“โอ้อวดอย่างไม่ละอาย! รากฐานที่สั่งสมมาของเผ่าจักรพรรดิเจียงพวกเราไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะหยั่งทะลุได้”
“หรือการจับตัวพวกเราสามทูตได้จะทำให้พวกเจ้ามั่นใจขึ้นมาไม่น้อย?”
ทูตวายุและทูตอัคคีต่างทยอยกันตวาดเสียงต่ำ
ทว่าทูตอัสนีกลับก้มหน้าไม่ปริปาก เขาคิดว่า……ในเมื่อถูกผู้อื่นจับกุมได้แล้ว……อวดดีเช่นนี้คงไม่เหมาะสมกระมัง?
เป็นดังที่คาด ชั่วขณะต่อมาก็มีสองฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าของพวกเขาติดต่อกัน!
เพียะ เพียะ
สิงเทียนสะบัดมือไปมา พลางมองทูตวายุและทูตอัคคีแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “ยังไม่รู้สถานการณ์ของตนเองอีกหรือ?”