ตอนที่ 172 เถ้าแก่ให้ข้ามาจัดการพวกเจ้า

“หึ ๆ”

ลู่ฉางเซิงยิ้มบางเบา ไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินเข้าไปในร้านสุรา

สิงเทียนยืดกายขึ้น เอียงศีรษะมองไปยังขอบฟ้านอกตำบลชิงเสวียน แววตาฉายประกายดูแคลนวูบหนึ่ง

ระดับจักรพรรดิเซียนเจ็ดวัฏสามคน ก็แค่ไก่ดินสุนัขกระเบื้องช่างเถิด

จากนั้นรูปร่างพลันขยับ หายลับไปในเรือนพัก

………

นอกตำบลชิงเสวียน

ผู้บำเพ็ญที่มีตบะสูงกว่าจำนวนไม่น้อยหันขวับไปมองขอบฟ้า แววตาเคร่งขรึมครู่หนึ่ง จากนั้นพลันยินดีปรีดาขึ้นมา

“มีกลิ่นอายแข็งแกร่งยิ่งสามสายมุ่งไปยังตำบลชิงเสวียนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าคนของเผ่าจักรพรรดิเจียงมาแล้ว!!”

พร้อมกับเสียงร้องอุทานของใครก็มิอาจทราบดังก้องขึ้น ภายในภายนอกตำบลชิงเสวียนก็ฉับพลันปั่นป่วนขึ้นมา