ตอนที่ 169 สิงเทียน เจ้าดินแดนปีศาจทมิฬ

เมื่อได้ยินลู่ฉางเซิงเอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ผู้คนในร้านสุราต่างใจสะท้าน รีบร้อนลุกขึ้นยืนค้อมกาย สีหน้าประหม่ากระสับกระส่าย

“เถ้า…เถ้าแก่”

เมื่อเห็นดังนั้น ลู่ฉางเซิงก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้าว่านะ ข้าจะจับพวกเจ้ากินหรืออย่างไร?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็พร้อมกันส่ายหน้า ส่ายไปมาดั่งกลองโยก

“เฮ้อ”

ลู่ฉางเซิงถอนใจเบา ๆ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ลุกขึ้นเดินมุ่งไปยังห้องด้านใน

ผู้คนพลันผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก รีบนั่งลงในทันที รอจนสุราชำระดวงจิตวิญญาณไหลลงคอไปหนึ่งคำ สีหน้าจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ถงซินและหลินต้งเห็นดังนั้นก็แอบหัวเราะในใจไม่หยุด

พวกเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับลู่ฉางเซิง รู้ว่าท่านเป็นคนรักความสงบเยือกเย็นเช่นนั้น ขอเพียงทำหน้าที่ของตนให้ดี นอกจากความเคารพเลื่อมใสแล้วก็ไม่ต้องประหม่าจนเกินไป