ตอนที่ 160 ชมร่ายรำสักหน่อยคงไม่เกินไปกระมัง

ไม่รู้เพราะอะไร

เผิงฟางมักรู้สึกว่าคำพูดของลู่ฉางเซิงแฝงความนัย ทว่าเขาขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ตก จึงเลิกคิดไปเสีย

เขาประสานมือคำนับกล่าวพลางหัวเราะว่า

“เถ้าแก่ ในตำบลมีหอคณิกาแห่งหนึ่ง นามว่าเรือนหงกุย ได้ยินว่าช่วงนี้เพิ่งได้นางคณิกาเอกคนใหม่ ตัวจริงงดงามสะดุดตายิ่งนัก อีกทั้งพิณหมากอักษรภาพล้วนชำนาญทุกแขนง นาง……”

ลู่ฉางเซิงโบกมือขัดจังหวะพลางยิ้มกล่าวว่า

“ข้ามิได้สนใจสิ่งเหล่านี้เท่าใดนัก ไม่ว่างดงามล่มเมืองเพียงใด ไม่ว่างามเลิศล้ำเพียงใด ในสายธารกาลเวลา สุดท้ายแล้วล้วนเป็นเพียงดินเหลืองหนึ่งกำมือ”

เผิงฟางชะงักไป หัวเราะแห้ง ๆ เขาคิดไม่ถึงว่าลู่ฉางเซิงกลับเป็นผู้ไม่มัวเมาในสตรี ระดับจิตใจถือเป็นจริงว่าค่อนข้างสูง