เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โลกเทพสวรรค์บรรพกาล
ปลายทางของเส้นทางเทพ
มีเงาร่างสามสายนั่งขัดสมาธิลอยอยู่กลางอากาศ พวกเขาพลันลืมขึ้นทั้งสองข้างพร้อมกัน แล้วมองหน้ากันด้วยความสงสัย
“หืม? หรือว่าเจ้าพวกนั้นจะขึ้นไปยังเส้นทางเทพอีกแล้ว?”
ชายวัยกลางคนสวมใส่เกราะคนหนึ่งขมวดคิ้วกล่าว
“ถ้าพูดเช่นนี้ เผ่ามารอเวจีก็ล้มเหลวแล้วงั้นหรือ? ไม่น่าเป็นไปได้ พลังต่อสู้ระยะสูงสุดของเผ่ามารอเวจีแข็งแกร่งกว่าโลกเซียนทั้งห้ามากนัก” ชายหนุ่มอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ชายวัยกลางคนเม้มริมฝีปากกล่าว “เจ้าลองดูว่าไม่ได้ติดต่อเผ่ามารอเวจี ถามสถานการณ์ดู”
“ตกลง” ชายหนุ่มพลิกมือนำป้ายไม้ออกมาหนึ่งก้อน เห็นเพียงปลายนิ้วของเขากรีดวาดลงไปด้านบนสองสามครา ยังไม่ทันที่ประกายแสงของป้ายไม้จะส่องสว่างขึ้น แผ่นไม้ก็แหลกสลายดัง ‘แกร๊ก’!
เมื่อเห็นดังนั้น ทั้งสามคนก็เลิกคิ้วขึ้น!