เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กู่เฮ่อหลินมองลู่ฉางเซิงเดินออกมาจากประตูเรือนอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นตุ้บตับ ๆ ขึ้นมา!
ท่านนี่... นี่จะมาส่งเขาด้วยตนเองหรือ?
ในใจกู่เฮ่อหลินซาบซึ้ง แต่ไม่นานก็หวาดหวั่นขึ้นมา เขามีคุณธรรมความสามารถอันใดให้ท่านมาส่ง! เขาไม่คู่ควรเลย!
“ท่าน เฮ่อหลินจากไปเองก็ได้ ไม่กล้าเด็ดขาดให้ท่านมาส่งเลย!”
กู่เฮ่อหลินรีบร้อนค้อมกายกล่าว
เฒ่าเต่ามองกู่เฮ่อหลินอย่างหมดคำพูด หมอนี่ช่างคิดไปเองเก่งจริง ๆ
“ข้าก็จะไปชมดูเพื่อศึกษาเคราะห์ทะยานขึ้นสู่เบื้องบนนั้นสักหน่อย ไปกันเถิด” ลู่ฉางเซิงกล่าว
ใบหน้ากู่เฮ่อหลินแดงก่ำ ไอ... เขาเข้าใจเจตนาผิดไปเอง แต่ไม่นานปากก็อ้ากว้างจนกลืนไข่ไดโนเสาร์ได้ทั้งฟอง เขาตื่นตะลึง
ท่านกลับกลายเป็นไปชมดูเพื่อศึกษาเคราะห์ทะยานขึ้นสู่เบื้องบนด้วยหรือ?
ไม่จำเป็นกระมัง?