ตอนที่ 66 ท่านกล่าวว่า ชีวิตข้าข้าลิขิต มิใช่สวรรค์

ไม่นานนัก กู่เฮ่อหลินก็นำพาลู่ฉางเซิงและเฒ่าเต่ามาถึงยังเรือนสง่างามแห่งหนึ่ง

เรือนสง่างามตั้งอยู่ใต้ผาหินยักษ์สองฟากฝั่ง เมฆหมอกเลือนราง วิหคร้องบุปผาหอม

นับว่าเงียบสงบโดยแท้

“ท่าน บริเวณนี้พอใช้ได้หรือไม่ขอรับ”

กู่เฮ่อหลินหันหลังกลับมาถามอย่างนอบน้อม

เรือนสง่างามอันเงียบสงัดแห่งนี้ เป็นทางสำนักสร้างขึ้นมาให้นักหลอมโอสถเช่นเขาโดยเฉพาะ

ทว่าตลอดมานี้ นอกจากกู่เฮ่อหลินจะให้ถงซินมาคอยกวาดล้างบ้างเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่เคยมาพักอาศัยเลย

เมื่อเทียบกันแล้ว เขายังคงชอบพำนักอยู่ในจวนถ้ำมากกว่า

ลู่ฉางเซิงกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวพลางหัวเราะว่า “พอใช้ได้”

กู่เฮ่อหลินผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ผายมือเชื้อเชิญ “ท่าน เชิญขอรับ”