ตอนที่ 17 มีวาสนาบางอย่าง

เพียงชั่วอึดใจเดียว

กู่เฮ่อหลินและถงซินก็นึกขึ้นได้!

บุรุษอาภรณ์เขียวเบื้องหน้า มิใช่ผู้บำเพ็ญที่พวกเขาพบเจอในสุสานเซียนยามค่ำคืนเมื่อช่วงก่อนหรอกหรือ?

คนผู้นี้เหตุใดจึงอยู่ที่ตำบลโม่อวี้ กู่เฮ่อหลินนึกถึงพละกำลังอันน่าสะพรึงเมื่อครู่นี้

จากนั้นก็มองลู่ฉางเซิงตรงหน้าด้วยสีหน้าประหม่า พยายามประคองน้ำเสียงของตนให้มั่นคง ถามว่า “สหายเต๋า... สหายเต๋า เมื่อครู่นี้พวกเราอยู่กลางอากาศ แล้วก็ แล้วก็……”

“ไม่ผิด คือข้าเอง” ลู่ฉางเซิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

ซี๊ด!!

กู่เฮ่อหลินและถงซินก็สูดลมหายใจเย็นยะเยือกในทันที แววตาสั่นสะท้าน

ชั่วขณะถัดมา กู่เฮ่อหลินดึงถงซินมาค้อมกายลงตรงหน้าลู่ฉางเซิง

“ท่านผู้อาวุโส... ท่านผู้อาวุโส เฮ่อหลินบังอาจใคร่ถาม ท่านมาด้วยเหตุใดจึงตามหาพวกข้า?”