ตอนที่ 13 ประหาร

“ถุย! ผู้บำเพ็ญโอหัง หน้าด้านไร้ยางอาย เลื่อนขั้นเป็นแค่ระดับสร้างฐานก็คิดว่าตนเองมีความสามารถล้นฟ้าแล้วหรือ! ยังจะเซียนอีก? เจ้าเคยเห็นเซียนหรืออย่างไร?”

อสูรงูดำทั้งสามแทบจะเดือดดาลจนเสียสติอยู่รอมร่อ

พวกมันไม่เคยพบเห็นผู้บำเพ็ญที่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้มาก่อน!

วันนี้ช่างเปิดหูเปิดตาเสียจริง เป็นดังที่คาด โลกหล้ากว้างใหญ่ไม่มีสิ่งใดที่แปลกพิกลแล้วจะไม่มี

ลู่ฉางเซิงมองอสูรลิ้นทมิฬทั้งสามที่เดือดดาลจนเสียอาการโดยมิได้กล่าววาจาใดอีก เพียงสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่งไปตามใจ

ไร้พลังวิญญาณปั่นป่วน ไร้วิชาเวทอันเจิดจ้าตระการตา

อสูรงูดำทั้งสามตนนั้นกลับหยุดชะงักอยู่กับที่อย่างพิกลพิการเช่นนั้นเอง

“อึก……”

อสูรลิ้นทมิฬทั้งสามตนชะงักงัน

พริบตาต่อมา หัวใจของพวกมันพลันเต้นรัวกระหน่ำ ลูกตากลอกแทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจกลัว!