0238

⬢⬢⬢

ตอนที่ 238 ยังไม่นับว่าอันธพาลพอ

ในเมื่อเป็นการเขียนป้ายคำขวัญให้โรงเรียน หลินอวี้จู๋ย่อมไม่คิดควักกระเป๋าจ่ายค่ากระดาษ ปากกา และน้ำหมึกเองเป็นแน่

ดังนั้นนางจึงก้าวเท้าเดินอย่างหยิ่งผยองไปยังสำนักงานของเสิ่นป๋อจวิ้น

เลขาธิการเสิ่นผู้มีตำแหน่งควบหลายอย่างก็เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ขอเพียงมีเรื่องอะไร ทุกคนก็ต่างพากันมาหาเขา

ตาแก่ผู้อำนวยการนั่นเอาแต่นั่งจิบชาอยู่ในห้องทำงานทุกวัน สบายกว่าเขาตั้งเยอะ

เมื่อหลินอวี้จู๋เดินเข้ามาด้วยท่าทางระริกระรี้เหมือนคนได้ใจ เสิ่นป๋อจวิ้นก็เผยรอยยิ้มออกมาทางแววตา

เขารักยัยหนูในท่าทางแบบนี้สุดหัวใจ

ความชอบนี้ทำให้เขาจนคำพูด ทุกครั้งที่นึกถึงท่าทางของนางก็อดอมยิ้มไม่ได้