กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 163 ประคองผมที
เห็นหวังเทียนเสียงฟื้นขึ้นมาเองแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
ทำเอาเหมือนกับว่าเขาไม่สนใจไยดีเสียอย่างนั้น
ผู้ใหญ่บ้านลูบเคราอย่างเคอะเขินพลางเอ่ยกับหวังเทียนเสียงว่า “นั่นไง... ลูกของนายถามเพิ่มอีกสองคำ เด็กอุตส่าห์โทรกลับมาทางไกล เลยไม่ได้ดูแลนาย”
หวังเทียนเสียงนอนพังพาบอยู่บนพื้นด้วยแววตาไร้ซึ่งอาลัยอาวาสต่อโลกไปพักใหญ่กว่าจะเอ่ยขึ้นว่า “ช่วยประคองผมที”
ผู้ใหญ่บ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเข้าไปพยุงคนขึ้นมา แล้วยังมีน้ำใจพาเดินไปส่งถึงที่บ้าน
ในสภาพอากาศหนาวจัดแบบนี้ การเป็นลมอยู่ข้างนอกไม่ใช่เรื่องล้อเล่น