0097

⬢⬢⬢

ตอนที่ 97 เสี่ยวโก่วตั้น

คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิตจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมาโดนจับได้จนได้

หลินอวี้จู๋สูดดมอากาศรอบตัว ไม่น่าใช่ กลิ่นหอมนี้ไม่ได้เข้มข้นขนาดนั้นเสียหน่อย

หวังเสี่ยวเหมยพับแขนกอดอกแล้วกล่าวด้วยท่าทีถือดี “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องแอบกินตอนกลางดึก”

หลินอวี้จู๋...

ตอนนี้ถ้าบอกว่าที่จริงตั้งใจจะแบ่งไปให้อีกฝ่ายบ้าง ไม่รู้ว่าจะเชื่อไหมนะ

ท้ายที่สุด หวังเสี่ยวเหมยก็ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งด้วย ทั้งสองเฝ้าอยู่ข้างเตาพลางแอบกินหัวบีตน้ำตาลเผากันอย่างเงียบ ๆ หัวบีตที่เผาจนได้ที่นั้นหวานฉ่ำ กินแล้วอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง

กินเสร็จแล้ว หวังเสี่ยวเหมยก็เอามือกุมหน้าอกแล้วกล่าวว่า “เฮ้อ ของที่กินไปนี่เงินทั้งนั้นเลยนะ”

หลินอวี้จู๋... ก็ไม่เห็นเธอจะกินน้อยลงตรงไหน