0095

⬢⬢⬢

ตอนที่ 95 แค่คิดถึงบ้าน

การร้องไห้ของหลี่เซี่ยงหว่านทำให้หวังเสี่ยวเหมยไปไม่เป็นจะอยู่ก็ไม่ได้จะเดินก็ไม่ถูก ทำหน้าอะไรไม่ถูกเลย โชคดีที่หลี่เซี่ยงหว่านร้องไห้อยู่ครู่หนึ่งก็กลับมาเป็นปกติ พอเห็นสีหน้าของหวังเสี่ยวเหมยเข้า ก็นิ่งยิ้มทั้งน้ำตาคลอเบ้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฉันแค่คิดถึงบ้านน่ะ”

หวังเสี่ยวเหมยถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที ความเห็นอกเห็นใจพลันพุ่งปรี๊ดขึ้นมา จึงปลอบใจว่า “อย่าเศร้าไปเลย คนเราพอบาดเจ็บก็มักจะอ่อนไหวกว่าปกตินั่นแหละ ไม่แน่ว่าสักวันเราอาจจะได้กลับเมืองกันทุกคนก็ได้ ข้าวต้มถ้วยนี้...เธอยังจะดื่มอีกไหม”

หลี่เซี่ยงหว่านส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “ขอบใจนะ เพิ่งทานอิ่มน่ะ ดื่มไม่ไหวแล้ว”