0070

⬢⬢⬢

ตอนที่ 70 ไม่เหลือช่องว่าง

ฝนปรอยลงมาไม่ขาดสาย เสียงฝนกระทบหลังคาดังตึก ๆ สถานีรับซื้อของเก่าในตัวเมืองไม่คึกคักเหมือนแต่ก่อน

คุณปู่เฝ้าสถานีรับซื้อของเก่าสุขสมกับความว่างเปล่า เขาขนเก้าอี้โยกเข้าไปในบ้านและนอนไกวไปมาอย่างสบายใจ

ไม่นานนักเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็นำความเย็นเยียบเข้ามาพร้อมกับเปิดประตูเข้ามา เขาถอดเสื้อกันฝนแล้วสะบัดหยดน้ำออก ก่อนจะแขวนเสื้อกันฝนไว้ที่ประตูพลางสั่นสะท้าน

คุณปู่หลิวหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ไม่ได้บอกหรือไงว่าให้มาหาน้อย ๆ แล้วทำไมเวลานี้ถึงได้มาที่นี่”

“ท่านรองบรรพชนครับ พี่ผมให้ผมมาบอกท่านน่ะครับ เกรงว่าน่าจะมีคนทางนั้นจับตามองพวกเราอยู่”