0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 เรื่องเล็กน้อยอย่างการเตะประตู

หวังเสี่ยวเหมยไม่ได้รับคำ แต่พูดขึ้นเองว่า “ฉันต้มโจ๊กไว้ด้วย เดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”

ความโกรธเคืองเล็กๆ น้อยๆ ในใจของหลินอวี้จู๋มอดดับไปหมดสิ้น!

เธอได้แต่เฝ้ามองหวังเสี่ยวเหมยง่วนอยู่กับการจัดสำรับอาหารและถ้วยตะเกียบจนเรียบร้อย ถึงได้พูดกับเธอว่า “ฉันเห็นสภาพเธอแบบนี้คงทำกับข้าวเองไม่ไหวแล้ว ก็เลยทำเผื่อเธอมาด้วยเลยน่ะ”

หลินอวี้จู๋รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาแวบหนึ่ง หวังเสี่ยวเหมยไม่ได้สังเกตว่าเธอแกล้งเจ็บ เธอจึงไม่คิดจะบอกความจริง ในยุคสมัยนี้ เรื่องเล็กน้อยเพียงนิดเดียวก็อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้

คราวนี้ถึงจะเป็นอาการบาดเจ็บปลอมๆ ก็ต้องแสดงให้เหมือนจริง

“ขอบใจนะ!” หลินอวี้จู๋กลับรู้สึกเกรงใจขึ้นมาบ้าง

เธอไม่สามารถนั่งกินข้าวได้ จึงเลือกที่จะยืนกินแทน ส่วนหวังเสี่ยวเหมยก็นั่งลงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวที่มีอยู่ในห้องอย่างถือวิสาสะ

หวังเสี่ยวเหมยได้ยินหลินอวี้จู๋กล่าวขอบคุณก็ประหลาดใจนัก ก่อนจะพูดอย่างเคอะเขินว่า “เรื่องกับข้าวฉันจะไม่ถือสา แต่ธัญพืชพวกนี้เธอต้องชดใช้คืนฉันนะ”