0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 เตือนให้คิดก่อนพูดให้ดี

เยาวชนปัญญาชนชายอีกคนมีรูปลักษณ์ภายนอกดูซื่อตรงน่าคบหา เขามีนามว่าเหอหย่วนฟาง

หลินอวี้จู๋อดไม่ได้ที่จะเหล่มองเขา หากเธอจำไม่ผิด คนผู้นี้ไม่ได้ดูซื่อตรงเหมือนที่แสดงออกมาภายนอกเลย

ในนิยายคนผู้นี้ไม่ใช่คนซื่อสัตย์อะไรนัก เขามีนิสัยชอบแอบมองเยาวชนปัญญาชนหญิง ดังนั้นการติดม่านกั้นเอาไว้จึงเป็นเรื่องจำเป็น จิตใจคนนั้นหยั่งยาก ใครจะไปรู้ได้ว่าใครเป็นคนดีจริง

ทุกคนเพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก ย่อมต้องยิ้มแย้มเข้าหากัน ไม่มีใครดูออกหรอกว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีหรือเลว

รอจนจ้าวเซียงหลานและหวังเสี่ยวเหมยเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นสภาพ ก็พบว่าห้องเปลี่ยนไปมากทีเดียว

หวังเสี่ยวเหมยพูดขึ้นทันที “แหม ใครนำผ้าฝ้ายพื้นบ้านมาเยอะขนาดนี้เนี่ย ยังเหลืออีกไหม ให้พวกเราด้วยสักผืนสิ บนเตียงอิฐกั้นม่านแค่ฝั่งเดียวแบบนี้ดูไม่ค่อยสวยเลยนะ”

ภาษาจีนกลางของหวังเสี่ยวเหมยไม่ค่อยดีนัก หลังจากอยู่ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาสองปี สำเนียงการพูดของเธอจึงมีกลิ่นอายของที่นั่นปนกับสำเนียงบ้านเกิด ฟังดูแล้วแปลก ๆ ชอบกล

คำพูดนี้ทำให้หลี่เซี่ยงหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ้าฝ้ายพื้นบ้านพวกนี้ไม่ใช่ได้มาฟรี ๆ ฟังจากน้ำเสียงของหวังเสี่ยวเหมยดูเหมือนอยากจะได้ไปฟรี ๆ “ใช้หมดแล้ว ถ้าอยากได้อีก พวกคุณต้องไปซื้อที่ตลาดกันเอง”