0005

⬢⬢⬢

ตอนที่ 5 สายใยจากมารดา อาภรณ์จากบุตร

ในขณะรออาหารกลางวัน พี่สาวรองมองดูหลินอวี้จู๋ที่ดูอารมณ์ดีก็อดส่ายหัวไม่ได้ ยัยเด็กโง่คนนี้ยังคิดว่าการลงชนบทเป็นเรื่องดีอีกหรือ? รอถึงฤดูหนาวเดี๋ยวก็ได้ร้องไห้สมใจ!

แม่หลินคิดว่าหลินอวี้จู๋ดีใจที่จู่ ๆ ก็ได้รับเงินเจ็ดสิบหยวน จึงไม่ได้สงสัยอะไร พอนึกว่าเช้าวันพรุ่งนี้จะต้องออกเดินทางแล้ว นานทีปีหนจึงไม่ได้บ่นอะไรออกมา

ปากบอกว่าออกเดินทางวันถัดไป ทว่าจริง ๆ แล้วต้องตื่นตั้งแต่กลางดึกเพื่อเก็บข้าวของเตรียมไปขึ้นรถไฟ

รถไฟมาถึงตอนตีสี่ครึ่ง ในตอนที่ฟ้ายังไม่สางหลินอวี้จู๋ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว หลังจากขนสัมภาระที่จัดไว้ไปยังห้องครัว ก็เห็นแม่หลินกำลังถือถุงกระดาษเคลือบน้ำมันห่อขนมเปี๊ยะอยู่

ภายใต้แสงเทียนสลัว ร่างของแม่หลินแผ่ซ่านความอ่อนโยนออกมา หลินอวี้จู๋รู้สึกถึงไออุ่นที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ ช่วงเวลานี้นี่เองที่ความรักของแม่หลินอบอุ่นมาถึงใจเธอ