บทที่ 519. องค์ชายผู้สง่างามไร้คู่เปรียบ

บทที่ 519. องค์ชายผู้สง่างามไร้คู่เปรียบ

หลินฟานกำลังมองโน้ตเปียโนตรงหน้าอย่างตั้งใจ เวลาสั้นเกินไป การจะท่องจำโน้ตเปียโนทั้งหมดแทบจะเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่หลินฟานต้องทำให้ได้คือ การเล่นออกมาให้ลื่นไหลและไร้ที่ติ

แสงจันทร์สาดส่องลงมา กระทบนัยน์ตาของหลินฟาน ทว่าเขากลับมองโน้ตเพลงตรงหน้าราวกับไม่มีปฏิกิริยาใด สายลมพัดผ่านปลายผมให้ไหวติง ความจริงใจที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาชวนให้ผู้คนใจสั่น

เวลานี้ ภายในใจของซูเสี่ยวหยูราวกับผิวน้ำนิ่งสงบที่ถูกโยนหินก้อนหนึ่งลงไป ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่ขยาย

ซูเสี่ยวหยูไม่เอ่ยปากห้ามอีก เวลานี้เธอมีความคิดเพียงอย่างเดียวคือ หากพี่ฟานอยากจะทำ แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ