กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 503. เกาะร้างสีส้มอ่อน
หลินฟานเลิกคิ้ว
"แค่เนี้ย?"
คำพูดของหลินฟานทำเอาหวังเซินแทบกระอักเลือด แค่เนี้ยอะไรล่ะ!
หวังเซินมองหลินฟานหัวจรดเท้า สายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ราวกับมองสัตว์ประหลาดอยู่
"นายตื่นเถอะ ฉันบอกว่าฉันจะไม่คิดท่าเต้นให้เกิร์ลกรุ๊ปอีกแล้ว!"
หลินฟานยกกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น "อืม ได้ยินแล้ว แต่ฉันขอปฏิเสธ"
หวังเซินแทบจะร้องไห้ออกมา ไม่ใช่ว่าเขาคิดท่าเต้นไม่ได้นะ แต่ไอ้ท่าเต้นเกิร์ลกรุ๊ปพวกเนี้ย มันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่ลูกผู้ชายเต็มตัวแล้วต่างหาก
"อาจารย์หลินฟาน ท่านประธานหลิน ลูกพี่หลิน ปล่อยฉันไปเถอะนะ~"