บทที่ 315.ไม่อาจไม่ติดค้างกัน

บทที่ 315.ไม่อาจไม่ติดค้างกัน

ความรู้สึกในแววตาของหูเยี่ยนปิน ซึมซับเข้าไปในใจของผู้ชมอย่างลึกซึ้ง

และหูเยี่ยนปินก็ร้องเพลงท่อนสุดท้ายออกมา

“เห็นแต่สิ่งที่มีไว้แก้เบื่อ

ต่อให้ถูกลดราคา ก็ไม่สนว่าจะถูกหรือแพง

ชิ้นแล้วชิ้นเล่า

แถวแล้วแถวเล่า นับแล้วก็ทำลายทิ้งไป

ปิดประตูแล้ว เราสองคนก็ไม่ติดค้างอะไรกันอีก”

เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายของเพลงจบลง ไม่มีใครในที่นั้นไม่รู้สึกสะเทือนใจ

ทุกคนสัมผัสได้ถึงความยากในการเรียบเรียงเพลงนี้ แต่หูเยี่ยนปินอาศัยความรู้สึกและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งที่มีต่อเพลงนี้ สามารถสร้างสมดุลระหว่างเทคนิคและอารมณ์ได้อย่างลงตัว