บทที่ 202.ถ้ามีวันนั้น

บทที่ 202.ถ้ามีวันนั้น

ทั้งสองยังคงเดินทอดน่องพูดคุยกันต่ออีกพักใหญ่

ซูเสี่ยวหยูหันไปมองหลินฟานแล้วเอ่ยชวน "พี่ฟานคะ เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันมั้ย? ไปเดินช็อปปิงยืดเส้นยืดสายกันเถอะ"

หลินฟานปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไม่ดีกว่าครับ"

ซูเสี่ยวหยูไม่ยอมแพ้ เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อหลินฟานเบาๆ "พี่ฟาน ไปเถอะนะ นะคะๆ~~ ถึงแม้ว่าตอนนี้พี่จะจำเรื่องราวระหว่างเราไม่ได้แล้ว แต่ถือซะว่าช่วยไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยไม่ได้เหรอคะ?"

หลินฟานใจอ่อนยวบกับท่าทางออดอ้อนนั้น "งั้นก็ได้ครับ"

และแล้วทั้งสองก็พากันมาเดินเล่นรับลมที่ย่านถนนคนเดิน

ซูเสี่ยวหยูยิ้มแย้มแจ่มใส ร่าเริงตลอดทาง เธอไม่สนใจหรอกว่าพี่ฟานจะจดจำเรื่องราวของเธอได้หรือไม่

ขอเพียงแค่มีพี่ฟานเดินเคียงข้าง เธอได้ควงแขนเขาพาไปเดินช็อปปิง แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

ทุกครั้งที่เธอมีนัดมาเจอหลินฟาน เธอจะพิถีพิถันแต่งตัวสวยๆ เสมอ