บทที่ 182.ไม่ว่าจะนานแค่ไหน... ฉันก็จะรอ

บทที่ 182.ไม่ว่าจะนานแค่ไหน... ฉันก็จะรอ

หลินฟานหมดสติไปแล้วสองวัน

ผ่านไปสองวัน ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นคืนสติ

ในโรงพยาบาล ซูเสี่ยวหยูยังคงเฝ้าไข้หลินฟานอยู่ไม่ห่าง

ช่วงนี้เธอแทบไม่ได้พักผ่อน

เมื่อวานนี้เอง เซี่ยจือหลานขอร้องให้ซูเสี่ยวหยูกลับไปพักผ่อน

แต่ซูเสี่ยวหยูหลับไปแค่หกชั่วโมง ก็รีบกลับมาที่โรงพยาบาลอีก

จะให้เธอทิ้งพี่ฟานไปได้ยังไง...

แม้ว่า… ดวงตาของซูเสี่ยวหยูรื้นไปด้วยน้ำตา

ขอแค่พี่ฟานยังมีชีวิตอยู่ จะเป็นยังไงเธอก็ยอม