กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ผู้ชายเอ๋ย ร้องไห้เถอะ นั่นไม่ใช่หยาดน้ำตา
ฉินชวนฉือมองรูปถ่าย
ผู้ชายในรูปสวมสูทสีดำ ดูอ่อนเยาว์กว่าตอนนี้อยู่บ้าง
เขาหันหน้าเข้าหากล้อง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเก้อเขิน
กับอัลฟ่าคนนั้นในตอนเย็น ที่จ้องเขาเขม็งอยู่ตรงมุมถนน แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและความไม่ยอม ราวกับเป็นคนละคน
แต่ก็เป็นคนเดียวกันอย่างแน่นอน
ปลายนิ้วของฉินชวนฉือแตะลงบนหน้าจอเย็นเฉียบเบา ๆ ปิดรูปนั้นไป
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้ไว้หลายแบบ
โอเมก้าที่ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง อยากมีชีวิตที่ดูดีในที่อย่างย่านโคมแดงที่ผู้คนซับซ้อนปนเปกันนั้น เบื้องหลังย่อมต้องมีวิธีการที่ไม่อาจเปิดเผยต่อแสงสว่าง