เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 368
จ้าวต้าเอ๋ออยากจะดึงฉีปินมาเป็นลูกจ้างให้กับตัวเองในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เธอก็เข้าใจว่าเรื่องนี้ต้องค่อย ๆ ทำไป ใจร้อนไม่ได้
ไม่นานทั้งสามก็ลงจากรถไฟ ฉีปินช่วยเฉิงจิ่นเซียวสะพายเป้ไว้ เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายคนหนึ่ง แถมยังหน้าด้านตามสองคนนี้มาด้วย ยังไงก็ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้สึกเกรงใจ เลยคิดว่าแค่ช่วยงานหนัก ๆ เท่าที่ช่วยได้ก็ช่วยไป เขาจึงสะพายเป้ไว้บนหลังหนึ่งใบ มือซ้ายก็หิ้วเป้อีกใบ
เฉิงจิ่นเซียวรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง คิดจะขอเป้คืน เธอจึงพูดว่า “แบบนี้รบกวนคุณแย่เลย เป้พวกนี้ให้ฉันหิ้วเองเถอะ”
ฉีปินส่ายหน้า เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางยิ้มพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ เป้ก็เบาอยู่ ให้ผมสะพายเถอะ”
พอเห็นเช่นนั้น ในใจของเฉิงจิ่นเซียวก็รู้สึกดีกับฉีปินขึ้นไม่น้อย รู้สึกว่าฉีปินคนนี้ยังไงก็ไม่เลว อย่างน้อยก็รู้จักเอาใจใส่คนอื่น
ลงจากรถไฟแล้ว จ้าวต้าเอ๋อก็พาสองคนนี้ไปที่โรงแรมเพื่อเปิดห้องก่อน เพราะการหาคู่ค้าทางธุรกิจในจิ่นโจวไม่ใช่เรื่องที่แก้ได้ในวันเดียว อาจจะต้องพักในจิ่นโจวสักสองสามวัน
ตอนเปิดห้อง ฉีปินเอ่ยขึ้นก่อนกับพนักงานต้อนรับว่า “ผมขอสองห้องครับ”
พนักงานต้อนรับลงทะเบียนแล้วก็พูดว่า “ห้องละห้าบาทต่อคืน สองห้องคืนละสิบบาท พวกคุณจะพักกี่วันคะ”