0249

⬢⬢⬢

ตอนที่ 250

เจิงตาบอดคลำอยู่ตั้งนาน ขุดดินตรงมันฝรั่งข้าง ๆ จนเป็นหลุมใหญ่ ก็ยังคลำไม่เจอไม้เท้าค้ำยัน

ไม้เท้านี้เป็นดั่งหัวใจของเขา ไม่เพียงใช้เป็นที่พึ่งยามเดินไม่สะดวก แต่ยังเป็นไม้เท้าสำรวจทางของคนตาบอด

คนตาบอดเดินทางในยุคนั้นไม่มีสุนัขนำทางอะไรทั้งนั้น อาศัยไม้เท้าคันหนึ่งคอยเคาะดูว่าข้างหน้ามีหลุมบ่อหรือไม่

แน่นอน แม้ยุคนี้จะมีสุนัขนำทาง เจิงตาบอดก็ซื้อไม่ไหว ยิ่งไปกว่านั้นที่ที่เขาอยู่ไม่ใช่ร่องลึกก็คันดิน ไม่มีอะไรช่วยได้ ถึงเวลาตกหลุมก็ต้องตกอยู่ดี

ร่องลึกไม่มีความเมตตา...คอยใช้กำลังเตือนเจิงตาบอดให้ออกจากบ้านให้น้อย ๆ อยู่เสมอ

ถึงแม้ความมืดกลางคืนจะไม่ส่งผลต่อเจิงตาบอดมากนัก แต่ความมืดก็ส่งผลต่อโจวอวี้เหริน...

โจวอวี้เหรินเองก็มองไม่เห็นไม้เท้าของเจิงตาบอด เขาจึงพูดว่า “พี่กั๋วเฉิน ท่านหาท่อนไม้นั้นอยู่ใช่ไหม มันคงตกลงไปข้างล่างแล้ว ไม่ต้องหาหรอก พรุ่งนี้เช้าพอสว่าง ข้าจะหาให้แล้วเอาไปส่งที่บ้านท่าน”

เจิงตาบอดส่ายหน้า “ไม่ได้ ถ้าไม่มีไม้นั้น ข้าหาทางไม่เจอ ข้าอาจตกลงร่องลึก...”