0223

⬢⬢⬢

ตอนที่ 224

“มา ๆ ๆ กินกับข้าวกันเถอะ ผักดองเปรี้ยวพวกนี้กินอร่อยมากเลย”

จ้าวถิงซวี่กับคนอื่น ๆ กินกันอย่างคึกคักอยู่ในห้อง

จ้าวหย่งปัวเกาะหน้าต่างมองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย แต่ไม่มีใครเรียกเขา

ย่าที่ชอบพูดอยู่ตลอดว่าสงสารตัวเองก็ไม่เรียกเขาขึ้นโต๊ะด้วย ถึงเขาจะยังเด็ก แต่เขาก็เป็นคนเหมือนกัน เขาก็หิว...

จนกระทั่งจ้าวหย่งปัวเห็นจ้าวต้าเอ๋อกลับมา เขาก็วิ่งต้วมเตี้ยมเข้าไปหา “พี่สาวใหญ่ ผมหิวแล้ว”

จ้าวต้าเอ๋อลูบใบหน้าเล็ก ๆ ที่หนาวจนแดงก่ำของจ้าวหย่งปัว “พี่สาวใหญ่จะทำข้าวให้เธอกินได้ไงล่ะ? คิดอะไรอยู่? พี่สาวใหญ่เองก็มือไม่เคยแตะน้ำล้างหน้าอย่างนั้นแหละ...”

“แต่ผมหิว...” จ้าวหย่งปัวพูดอย่างน่าสงสาร “พี่สาวใหญ่ ทำอะไรให้ผมกินหน่อยสิ”

“ทำไมไม่ไปกินกับพ่อพวกเขา?” จ้าวต้าเอ๋อขมวดคิ้ว