0183

⬢⬢⬢

ตอนที่ 184

เฉียนปินทั้งตีทั้งด่า “แกมีสิทธิ์อะไรมาตีฉัน มีสิทธิ์อะไร? ไอ้แก่ไม่ยอมตาย ใหญ่บ้านตีฉันก็ยังพอว่า แกมันเป็นตัวอะไรกัน แกก็แค่ไอ้แก่คนโอนเอนตามลม ตัวเองไปทำเป็นคนดีอยู่ตรงนั้นได้ยังไง!”

แรงของคนหนุ่มยังไงก็มากพอ หลิวแก่หัวที่ถือไม้เท้ามาตลอดทั้งปีไม่มีทางสู้ได้ หลิวแก่หัวโกรธจนหน้าแดงทั้งหน้า ตะโกนว่า “กบฏต่อฟ้าดิน! ที่ไหนมีหลานมาตีลุงตัวเอง ไอ้ลูกเต่าชั่ว ฉันบอกแกเลย ฉันเป็นโรคหัวใจ... แกกล้าแตะฉันอีกทีลองดูสิ ฉันจะไปนอนบนเตียงอิฐอุ่นบ้านแก ดูซิว่าพ่อแม่แกจะสนไหม?”

เฉียนปินอดไม่ได้ “จุ๊ๆ” หลายที “อย่าเอาเรื่องพ่อแม่ฉันมาพูด ฉันจนกรอบแบบนี้ แกจะแบล็กเมล์ฉันยังไงก็ได้ อยากจะขูดรีดเงินจากฉัน ฝันไปเถอะ!”

จ้าวต้าเอ๋อทนดูไม่ไหว เอามือปิดตา คร่ำครวญว่าทำไมมันยิ่งวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ “พวกที่อยู่ข้างๆ ยังยืนงงอะไรอยู่! อย่ามาดูมหรสพตรงนี้! แยกสองคนนั้นออกมาสิ”

พอจ้าวต้าเอ๋อพูดเช่นนั้น หนุ่มๆ หลายคนก็เข้าไปห้ามทัพ อยากแยกเฉียนปินกับหลิวแก่หัวออกจากกัน บางคนก็วิ่งออกไปตามหาใหญ่บ้าน

เสี่ยงจื่อที่ยังนอนอยู่ในอ้อมแขนจ้าวต้าเอ๋อแอบลืมตาขึ้นมองสถานการณ์ที่วุ่นวาย แล้วพูดว่า “อาหญิงเล็ก ผมต้องแกล้งต่อไปอีกไหม?”