0161

⬢⬢⬢

ตอนที่ 162

จ้าวถิงหมิงยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่จ้าวต้าเอ๋อไม่ฟังเสียแล้ว “พอแล้วพอแล้ว ปู่ทวดครับ อย่าเอ่ยถึงปู่ย่าของผมเลย ผมกลัวว่าถ้าพวกท่านพูดขึ้นมาว่าผมอกตัญญูอะไรแบบนั้น เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของผมสักหน่อย ไม่ใช่ผมที่ให้ย่าของผมไปบอกสถานีตำรวจว่าผมขโมยเงินสักหน่อย นั่นไม่ใช่เพราะย่าทำเรื่องโง่ขึ้นมาเองหรอกหรือ ย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเอง นี่แหละสมควรแล้ว

แล้วย่าผมก็ไม่ได้ติดคุกเป็นปีครึ่งสักหน่อย แค่ครึ่งเดือนเอง มันจะมีอะไรได้ล่ะ มีข้าวกินมีน้ำดื่ม ยังไม่ต้องทำอาหารด้วย ถ้าตลอดชีวิตผมได้การดูแลแบบนี้ ผมคงนอนหลับฝันแล้วหัวเราะออกมาเลยล่ะ ปู่ทวดครับ ปู่ทวดลองหาความสัมพันธ์ดูสิ ส่งผมเข้าไปนอนคุกสักสองสามวันด้วยเลยไหม?”

จ้าวถิงหมิงถึงกับอึ้งไปเลย: ???

สกุลกัวหัวเราะดุว่า “ต้าเอ๋อนี่นะ พูดไม่เป็นเรื่องเลย นั่นมันที่ที่ดีตรงไหนกัน เจ้ายัง... เจ้ายังอยากไปอยู่ที่นั่นอีก เฮ้อจริงๆ

ที่นั่นข้าไม่เคยไป แต่ว่าเคยได้ยินมาว่ารสชาติไม่อร่อยเลยล่ะ พูดอย่างอื่นไม่ต้องพูด แกต้องเชื่อฟังใช่ไหม ถูกไหม? ที่นั่นน่ะ หกโมงเช้าก็ต้องตื่นมากินซาลาเปาไส้ถั่วแดง ซาลาเปาไส้ถั่วแดงก็ไม่ใช่แบบที่บ้านเรานะ ที่อุ่นร้อนให้ แถมยังให้ผักดองเค็มกินบ้าง เขาจะอุ่นร้อนให้แกได้หรือ?

นั่นมันซาลาเปาแช่แข็งแข็งโป๊ก พอเอาออกมาใช้แทนก้อนหินได้เลย ฟันแกแบบนั้น ฟันหลุดหมดแน่”

จ้าวต้าเอ๋อยิ้มเขินๆ “ไม่เป็นไรครับ ผมปากแข็ง”