กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 227 นี่จะโทษข้าไม่ได้แล้วนะ
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้แจ้งถึงอุปนิสัยของท่านโหวดี
ยามที่ดื้อดึงขึ้นมา วัวสิบตัวก็ฉุดไม่อยู่ เมื่อเห็นเขาเดินจากไป จึงมิได้เอ่ยปากทัดทานอีก หากแต่ส่งเสียงตะโกนไล่หลังไปว่า “อยากจะพกก็พกไปเถิด เพียงแต่หากผู้อื่นถามขึ้นมา เจ้าอย่าได้บอกเชียวหนาว่าเป็นฝีมือข้า ข้ายังไม่อยากขายหน้าผู้ใด!”
“รู้แล้วน่า!” ท่านโหวขานรับปากอย่างเต็มคำ
ครั้นเดินมาถึงหน้าประตู ก็ประจวบเหมาะกับที่พ่อบ้านนำสมุดบัญชีมาส่งให้ฮูหยินผู้เฒ่าพอดี เมื่อเห็นท่านโหวเดินออกมาข้างนอก พ่อบ้านเฒ่าก็รีบค้อมกายคารวะ
“ท่านโหว ท่านกำลังจะไปที่ใดหรือขอรับ จำเป็นต้องให้ข้าน้อยสั่งคนไปเตรียมรถม้าหรือไม่ขอรับ”
“ไม่ต้อง ๆ !” ท่านโหวโบกมือเป็นพัลวัน
“ข้าเพียงแค่ออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยเท่านั้น”
ขณะเอ่ยเขายังแสร้งเดินเข้าไปใกล้กายพ่อบ้าน จงใจยืดเอวขึ้นเสียหน่อย