กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 53 แตกละเอียดเป็นผง
“นะ... นายท่าน!” เสี่ยวลิ่วจื่อวิ่งไล่ตามไปข้างหน้าสองสามก้าว
เมื่อเห็นรถม้าวิ่งไปอย่างรวดเร็ว บนถนนเหลือทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ เสี่ยวลิ่วจื่อก็ถึงกับโง่งมไป
“นะ... นายน้อย! นายท่านลืมพวกเราไปได้อย่างไรขอรับ”
เสี่ยวลิ่วจื่อมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง พอร้อนใจขึ้นมาก็จะพูดติดอ่าง
ที่นี่ไม่มีสัตว์ดุร้ายและไม่มีคู่อริ เสี่ยวลิ่วจื่อคิดไม่ตกจริง ๆ ว่า นายท่านจะรีบวิ่งหนีไปเร็วถึงเพียงนั้นทำไมกัน
สวีไฉมองดูรถม้าที่แล่นไกลออกไป ไม่สนใจเรื่องหน้าตาอันใดอีกต่อไปแล้ว โยนกล่องของขวัญลงบนพื้น แล้วตนเองก็นั่งแหมะลงกับพื้นเช่นกัน
“เขาไม่ได้ลืม เขาตั้งใจทิ้งพวกเราไว้ต่างหาก”
“หา?” เสี่ยวลิ่วจื่อยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
ยามปกติคนที่นายท่านรักใคร่ถนอมที่สุดก็คือนายน้อย เหตุใดถึงตัดใจทิ้งเขาไว้ที่นี่เพียงลำพังได้ลงคอ