0348

⬢⬢⬢

ตอนที่ 348 ลั่วชิงเสวี่ย: ไท่ซ่างว่างฉิง แต่เดิมก็ไร้ตัวตน

เหนือห้วงว่างของจงโจวที่ห่างออกไปนับสิบล้านลี้ คลื่นพลังไร้รูปสายนั้นทะลวงผ่านม่านสกัดกั้นชั้นแล้วชั้นเล่า ก่อนจะหลบหนีหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง

ณ ดินแดนเหนือสุด วังน้ำแข็งเสวียน

แสงขาวของค่ายกลเคลื่อนย้ายบนแท่นหินด่างพร้อยค่อย ๆ หม่นแสงลงทีละนิ้ว เสาแสงแตกสลายกลายเป็นละอองแสงระยิบระยับลอยคว้างกลางเวหา แล้วร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ลวดลายค่ายกลอันซับซ้อนสงบเงียบลงโดยสิ้นเชิง ความเสื่อมโทรมกลับเข้ามาเติมเต็มรอยสลักอีกครา

ลั่วชิงเสวี่ยยืนอยู่ริมแท่นบูชา ข้อมือห้อยตก ปลายกระบี่ชี้เฉียงลงสู่ผืนน้ำแข็ง คมกระบี่สะท้อนแสงสุดท้ายของค่ายกล