0345

⬢⬢⬢

ตอนที่ 345 ผู้ใดแตะต้องเจ้า ข้าสังหารผู้นั้น

สุดทางเดินลับน้ำแข็งเสวียน บนแท่นศิลาด่างพร้อยของแท่นบูชาโบราณ

รอยสลักอันซับซ้อนซ่อนอยู่ใต้ชายอาภรณ์ขาวไท่ซู่ที่ทิ้งตัวลงมา ซูฉางอันยืนตระหง่านอยู่ใจกลางค่ายกล ลวดลายค่ายกลใต้ฝ่าเท้ามืดสลัว ถูกฝุ่นละอองที่ทับถมมาหมื่นปีปกคลุมจนมิด

นางหมุนกาย สายตามองข้ามกู้เซียงและไป๋อิน ตรงไปยังลั่วชิงเสวี่ยผู้อยู่นอกค่ายกล จิตสำนึกเทวะระดับมหาอริยะขั้นสูงสุดกวาดผ่านแท่นบูชา เพื่อสำรวจว่าค่ายกลเสียหายไปมากน้อยเพียงใด

“ค่ายกลนี้มุ่งหน้าสูบยังที่ใด” น้ำเสียงของซูฉางอันราบเรียบ “การข้ามผ่านห้วงว่าง มีความมั่นใจกี่ส่วน”

ลั่วชิงเสวี่ยถือกระบี่หยัดยืน เผชิญหน้ากับการพิจารณาของซูฉางอันโดยไม่หลบเลี่ยงไม่ถอยหนี ปราณแท้ลืมรักสลายไปแล้ว เจตจำนงกระบี่ที่กำเนิดใหม่ส่งเสียงก้องกังวานแผ่วเบาท่ามกลางความหนาวเหน็บสุดขั้ว

“ตรงสู่ริมขอบเหวร่วงเทพแห่งจงโจว” ลั่วชิงเสวี่ยเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ค่ายกลถูกทิ้งร้างมาหมื่นปี แกนค่ายกลแห้งเหือด หากคิดจะฝ่าทะลวงเขตแดนจงโจวโดยแรง จำต้องใช้พลังวิญญาณมหาศาล หากพลังวิญญาณไม่เพียงพอ ช่องทางห้วงว่างจะพังทลายลงกลางคัน”

สิ้นเสียงไม่ทันไร เสียงแหวกอากาศสองสายก็พลันดังขึ้น