0342

⬢⬢⬢

ตอนที่ 342 ซูชิง ซูเสี่ยวจิ่ว ซูฉางอัน

ประตูกระดูกขาวปิดสนิทลงเสียงดังกึกก้อง เสียงเสียดสีอันอับทึบถูกพายุหิมะแห่งแดนเหนือสุดกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว ซูฉางอันยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเหมันต์น้ำแข็ง อาภรณ์ขาวไท่ซู่สะบัดพัดตามแรงลมหนาวจนเกิดเสียงดังพึ่บพั่บ ทว่ากลับไม่มีเศษหิมะแม้เพียงเม็ดเดียวเข้าใกล้นางได้ในระยะสามเชียะ กลิ่นอายมหาอริยะขั้นสูงสุดโคจรอย่างไร้รูป ตัดขาดพายุหิมะทั่วท้องฟ้าออกไปอย่างสิ้นเชิง

กู้เซียงและไป๋อินยืนอยู่คนละฟาก ห่างกันราวหนึ่งจั้ง ทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ