0312

⬢⬢⬢

ตอนที่ 312 กระจกส่องค่ายไร้ที่ซ่อน ปิดประตูด้านข้างกักคนกลางหิมะ

แรงสั่นสะเทือนยามเรือเหินร่อนลงสู่พื้นแผ่ลามขึ้นมาตามฝ่าเท้า เสียงทึบหนักอันแผ่วต่ำยามค่ายกลสอดประสานดังแว่วตามมา

ซูฉางอันลืมตาขึ้นท่ามกลางแรงสั่นไหวนั้น

ช่องว่างตรงรอยต่อประตูห้องโดยสารมีแสงสีเทาขาวลอดผ่านเข้ามาเส้นหนึ่ง

แสงนี้ไร้ซึ่งไออุ่นโดยสิ้นเชิง ใกล้เคียงกับความขาวซีดอันน่าเวทนาที่หลงเหลือจากการที่หิมะทับถมสะท้อนแสงตะวันมากกว่า

หลังจากเรือเหินหยุดนิ่ง ลวดลายค่ายกลบนผนังห้องโดยสารก็ค่อย ๆ มืดดับลง

ผนึกต้องห้ามชั้นนั้นที่ใช้ตัดขาดจากกฎเกณฑ์ภายนอกกำลังร่นถอยสลายไปอย่างเชื่องช้า

แรงกดดันหนักอึ้งสายหนึ่งพลันหลั่งรินลงมาตามติด

แรงกดดันนี้มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับความเหน็บหนาวของลมสลาตัน ทั้งมิใช่การกัดเซาะของกฎไร้วิญญาณ