0299

⬢⬢⬢

ตอนที่ 299 ขีดวงขังตนสามพันปี ยอมทรยศใต้หล้ามิยอมทรยศเจ้า

รัศมีกฎเกณฑ์สีเทาประหนึ่งปลักโคลนเหนียวข้นที่มิอาจละลาย หลั่งไหลออกจากฝ่ามือของหลี่ฉางเกิงอย่างไม่ขาดสาย

รัศมีแสงเหล่านี้ถักทอสอดประสานกลางเวหาอย่างไร้สุ้มเสียง ราวมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกำลังถักทอดักแด้สีเทาขนาดยักษ์ ชั่วเวลาเพียงไม่ถึงสองลมหายใจ ทรงกลมกฎเกณฑ์ปิดผนึกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งจั้งก็ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์

ร่างแหลกเหลวของเฉินเสวียนที่แม้แต่สุนัขจรจัดเห็นยังต้องส่ายหน้า ถูกรัศมีแสงสีเทานี้ยกรอยขึ้นสู่กลางเวหาทั้งอย่างนั้น

กระดูกสันหลังที่หักสะบั้นของเขาสูญเสียการพยุงจากแรงโน้มถ่วงไปจนสิ้น ร่างกายท่อนล่างห้อยต่องแต่งลงมาอย่างสิ้นเรี่ยวแรงประหนึ่งถุงผ้าขาดวิ่นที่แขวนไว้บนตะขอเกี่ยวเนื้อ ในบาดแผลน่าสะพรึงกลัวที่เนื้อหนังเปิดเหวอะ เศษกระดูกที่หักสะบั้นเหล่านั้นสูญเสียตำแหน่งเดิมไปเพราะการลอยคว้าง พวกมันเสียดสีและกระแทกกระทั่งกันไม่หยุด จนส่งเสียง “กร๊อบแกร๊บ” ถี่รัวแผ่วเบาที่ชวนให้เสียวฟันกรามยิ่งนัก

โลหิต ไม่อาจหยุดไหลได้เลย

ของเหลวสีแดงคล้ำไหลหยดย้อยลงมาตามขากางเกงที่ห้อยต่องแต่ง ก่อนจะตกลงกระทบผนังแสงกฎเกณฑ์สีเทาเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง

ม่านแสงชั้นนี้กึ่งโปร่งใส แผ่ซ่านความเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวาที่ปราศจากความรู้สึกใด ๆ ในชั่วขณะที่หยดเลือดปะทะลงไป มันระเบิดออกเป็นบุปผาโลหิตบาดตาดอกแล้วดอกเล่า จากนั้นก็แผ่กระจายออกอย่างรวดเร็ว ย้อมพื้นที่สีเทาผืนใหญ่ให้กลายเป็นสีแดงชาดชวนสะพรึงขวัญ

ทว่าเฉินเสวียนกลับมิได้ดิ้นรน