0277

⬢⬢⬢

ตอนที่ 277 แม้กายนี้แหลกสลาย ก็ไม่ยอมให้เงาเจ้ามลายสู่นที

แสงของลวดลายค่ายกลเส้นที่เจ็ดยังคงกะพริบ ประตูเหล็กดำส่งเสียงอึกทึก ประตูถูกผู้มาจากภายนอกผลักเปิด

ไม่ได้ส่งเสียงดังสนั่น ประตูเหล็กหนาในมือของผู้มาเยือนกลับเบาหวิก ช่องประตูขยายกว้างขึ้น กลิ่นไม้จันทน์ลอยเข้ามาในโถงกุยหยวน กลิ่นนี้กลบกลบความเย็นเยียบที่เดิมมีอยู่ในมหาโถง

หลี่ฉางเกิงก้าวข้ามธรณีประตู ชุดนักพรตสีเทาสะอาดสะอ้าน ผมขาวทอดลงบนบ่า

กลอนประตูสอดเข้าที่ แสงค่ายกลผนึกมหาโถงทั้งหลังไว้จนตาย กำแพงแสงสีทองกั้นเสียงทุกอย่างจากภายนอกออกไป

เฉินเสวียนยืนอยู่กลางมหาโถง มือขวากำหมัด ข้อนิ้วซีดขาว พลังวิญญาณระดับมหาอริยะวิ่งพล่านอยู่ในเส้นลมปราณ กระดูกส่งเสียงดังกร๊อบ ๆ ติดต่อกัน

หลี่ฉางเกิงหันกายกลับ สายตาไม่ได้ตกอยู่บนใบหน้าของเฉินเสวียน เขามองไปที่หว่างคิ้วของเฉินเสวียน

“เจ้าส่งเฉินเต้าหลินมาบอกข้า ตั้งเงื่อนไขไว้” หลี่ฉางเกิงเอ่ย เสียงไม่ดังนัก “ข้ารับปากแล้ว ตั้งใจมาคุ้มกันธรรมะให้เจ้าเป็นพิเศษ”

เฉินเสวียนไม่ผ่อนคลาย กระเบื้องใต้เท้าแตกเป็นรอยร้าวเล็ก ๆ