0268

⬢⬢⬢

ตอนที่ 268 ยอมป้องแสงริบหรี่ปัดรางวัลหนา ใครเล่าจะรู้เคราะห์มรณะยังมิมลาย

ชั่วพริบตาที่เฉินเสวียนกุมมือซูฉางอันก้าวเหยียบลงบนดาดฟ้าเรือ ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

ลวดลายค่ายกลของเรือเหินสว่างวาบกว่าตอนขามาถึงสามส่วน

มีคนเปิดใช้งานค่ายกลกักขังของตัวเรือขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ในช่วงเวลาที่พวกเขาเข้าไปในตำหนัก

เขาไม่ได้ก้มหน้าลงมอง ทั้งมิได้ปล่อยมือของซูฉางอัน เพียงแต่กระชับแน่นขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

พวกเขาก้าวพ้นออกมาจากตำหนักมหาจักรพรรดิ และกลับมาถึงที่นี่อย่างมีชีวิตรอด

บนเรือเหินเงียบสงัดยิ่งนัก องครักษ์ตระกูลเฉินที่ประจำการอยู่ต่างแยกย้ายยืนเรียงรายสองฟากฝั่ง พวกเขามองดูคนกลุ่มนี้โดยไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง แม้แรงกดดันระดับมหาอริยะบนร่างเฉินเสวียนจะเก็บงำไว้แล้ว ทว่ากลิ่นอายที่ก้าวผ่านออกมาจากภูเขาซากศพทะเลโลหิตนั้น ยังคงกดทับจนเหล่าองครักษ์แทบหายใจไม่ออก

เฉินเสวียนปล่อยมือซูฉางอัน เขาเดินไปยังริมกราบเรือ สองมือเกาะกุมราวสำริด พลางทอดสายตามองตำหนักมหาจักรพรรดิเบื้องล่างที่กำลังพังทลายลงมา