0248

⬢⬢⬢

ตอนที่ 248 แม้ต้องแบกรับห้วงอเวจี! กระบี่เฉินเสวียนเยียบเย็นสะท้านโลกันตร์ สังหารทะลวงหุบเขาตัดวิญญาณ

เฉินเสวียนถือกระบี่หักเปรอะคราบโลหิตสีแดงคล้ำชี้ลงพื้นด้วยมือข้างเดียว ประหนึ่งยอดเขาโดดเดี่ยวอันมิอาจข้ามผ่าน ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าซูฉางอันไว้อย่างแน่นหนา

มัดกล้ามเนื้อบนแขนของเขาตึงแน่นถึงขีดสุด ราวกับเส้นเหล็กกล้าที่ขดรัดพันกัน

เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัว คล้ายพร้อมจะฉีกกระชากผิวหนังออกมาได้ทุกเมื่อ

คมกระบี่หักวาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งอันเย็นเยียบแข็งกร้าว ปลายกระบี่ชี้ตรงขึ้นสู่เวหา

ณ ที่แห่งนั้น มีขุมพลังอันเปล่งแสงสีทองบาดตากำลังร่วงหล่นลงมาประหนึ่งดวงสุริยันแผดเผา

จีอู๋ซวงสวมใส่ชุดเกราะทองคำเปล่งประกายเจิดจ้าตระการตา ราวกับเทพสวรรค์ผู้ตรวจตราโลกมนุษย์ ลอยตัวอยู่เหนือห้วงอากาศเบื้องบนหุบเขาตัดวิญญาณอย่างสูงส่งยิ่งยวด

มิต้องจงใจโคจรวรยุทธ์ เพียงแค่ปราณมังกรราชันที่เอ่อล้นออกมาตามธรรมชาติจากร่างของเขา ก็แปรเปลี่ยนเป็นทิวเขาหนึ่งแสนลูกราวกับมีตัวตนจริง ทุบกระหน่ำลงสู่ผืนดินโดยรอบหลายร้อยวาอย่างครืนครั่น

ม่านไอพิษสีเขียวที่ทับถมในหุบเขาตัดวิญญาณมานานปี ภายใต้แรงกดดันอันป่าเถื่อนนี้ กลับม้วนตัวแตกพ่ายกระเจิงเข้าหาผาหินสีดำขลับทั้งสองฝั่งอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งเศษหิมะที่ถูกน้ำเดือดสาดซัด