0228

⬢⬢⬢

ตอนที่ 228 บัณฑิตโง่เง่า กระดานนี้ยังมิสิ้นสุด

แดนเหนือ

ที่นี่ไร้ซึ่งทิวากาล มีเพียงราตรีกาลอันเป็นนิรันดร์

สายลมเฉือนพัดผ่านทุ่งร้างประดุจคมมีด ม้วนเอาละอองหิมะสีดำพัดปลิว

ลึกลงไปใต้พิภพ 3,000 จ้าง

ที่นี่เป็นถ้ำหินปูนตามธรรมชาติ ผนังหินโดยรอบสลักอักขระรูนไว้อย่างแน่นขนัด

อักขระรูนส่องประกายแสงห้าสี ประหนึ่งโซ่ตรวนสายแล้วสายเล่าที่ตรึงแน่นอยู่กับหินยักษ์ก้อนหนึ่งใจกลางถ้ำ

บนหินยักษ์มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่

นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ชายกระโปรงแผ่สยายอยู่บนผาหิน ดั่งดอกบัวขาวที่เบ่งบานเต็มที่