0225

⬢⬢⬢

ตอนที่ 225 บัณฑิตโง่เขลา นี่ต่างหากคือความจริง

สายฝนสีชาดโปรยปรายลงมายังเนินร่วงหงส์

นั่นคือแก่นต้นกำเนิดที่สลายไปของซูชิง ทั้งยังเป็นร่องรอยหยาดหยดสุดท้ายที่นางหลงเหลือไว้ในใต้หล้านี้

หยาดฝนร่วงรินลงบนใบหน้าของกู้เซียง ไหลรินผ่านโหนกคิ้ว สันจมูก แล้วรินเข้าสู่ริมฝีปาก อบอวลไปด้วยรสคาวหวานดั่งสนิมเหล็ก

กู้เซียงคุกเข่าอยู่ท่ามกลางปลักโคลน สองมือประคองความว่างเปล่าเบื้องหน้าเอาไว้

เขาอยากจะคว้าจับสิ่งใดไว้บ้าง

ทว่าร่องนิ้วกว้างเกินไป สายฝนก็ละเอียดบางเบาเกินไป

ไม่อาจรั้งสิ่งใดไว้ได้เลย

หัวใจเจ็ดทวารเลิศล้ำภายในกายเขายังคงเต้นระรัว ตึก ตึก ตึก ทุกจังหวะเต้นดั่งค้อนหนักหน่วงกระหน่ำตีลงบนกลองผุพัง