0200

⬢⬢⬢

ตอนที่ 200 กลิ่นเหม็นเปรี้ยวอันใดกันมากมายถึงเพียงนี้!?

สายลมแห่งแดนทอดเทพ มักแฝงไว้ด้วยไอเย็นยะเยือกที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกดำเสมอ

แม้พฤกษาเทพอู๋ถงต้นนั้นจะฟื้นคืนชีพแล้ว รัศมีเทวะสีทองสาดส่องสว่างไสวไปทั่วครึ่งหนึ่งของเหวฝังเทพ ทว่าทุ่งรกร้างผืนนี้ที่ถูกฟ้าดินทอดทิ้งมานานนับ 10,000 ปี หากคิดจะให้อบอุ่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ย่อมยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะ

รถม้าคันหนึ่งที่ดูซอมซ่อเล็กน้อย กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าบนถนนโบราณที่ปูลาดด้วยเศษหิน

ตัวที่ลากรถอยู่นั้นคืออาชาเกล็ดหินสองตัวที่ฉวยติดมือมาจากสำนักปานซาน กีบเท้าของพวกมันกว้างใหญ่ เหยียบย่ำลงบนเศษหินระเกะระกะได้อย่างมั่นคงยิ่งนัก

ผู้กุมบังเหียนขับรถคือร่างที่มีความสูงเพียงสามเชียะ บนศีรษะมีขนสีเขียวหรอมแหรม ซึ่งก็คือภูตดินตนนั้นที่เพิ่งจะเกาะขาทองคำได้สำเร็จ