0190

⬢⬢⬢

ตอนที่ 190 บรรพชนขานเรียกเหนียงเหนียง ครานี้ภูตดินนับว่ากอดท่อนขาใหญ่ทองคำได้แล้ว

นั่นเป็นชายชราผู้หนึ่งที่แก่ชราจนดูแทบไม่เป็นรูปเป็นร่าง

เขาสวมชุดคลุมผ้าเนื้อหยาบสีเทาที่ซักจนซีดขาว เส้นผมบางเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยร่องลึกดั่งหุบเหว ผิวหนังแห้งเหี่ยวราวกับเปลือกไม้แห้งกรัง แนบสนิทติดกระดูก

เขาก้าวเดินเชื่องช้ายิ่ง ทุกย่างก้าวราวกับต้องเค้นเรี่ยวแรงทั่วร่างออกมา มือค้ำไม้เท้าที่ทำจากไม้ชนิดใดไม่อาจทราบ เคาะลงบนพื้นส่งเสียงดัง “ต๊อก ต๊อก”

ทว่ากลับเป็นชายชราที่ดูคล้ายจะล้มพับลงได้ทุกเมื่อเช่นนี้ ในชั่วพริบตาที่ปรากฏกาย ปราณต้นกำเนิดธาตุดินทั่วทั้งโถงใหญ่พลันประหนึ่งพบที่พึ่งพิงหลัก กลับกลายเป็นเชื่องอย่างยิ่ง

“บรรพชน!”