0178

⬢⬢⬢

ตอนที่ 178 คนเก่าหวนคืนสู่หอเด็ดดารา สามร้อยปีนี้มิต้องรอเก้อ

ค่ำคืนแห่งนครเทพ มักจะหนาวเหน็บกว่าที่อื่นอยู่หลายส่วนเสมอ

หอเด็ดดาราสูงตระหง่านเสียดฟ้า นั่นคือสถานที่ซึ่งอยู่ใกล้ดวงจันทราที่สุด และเป็นสถานที่ซึ่งอยู่ห่างไกลจากไอควันแห่งโลกโลกีย์ที่สุดเช่นกัน

ราชครูสวมชุดคลุมตัวยาวสีดำผืนใหญ่ บนใบหน้ายังคงสวมหน้ากากสำริดไว้ดังเดิม นางถือจอกหยกไว้ในมือ ในจอกมิใช่สุรา หากแต่เป็นชาใสรสขมฝาด

นางนั่งอยู่บนราวระเบียงเช่นนั้น สองขาห้อยเคว้งอยู่กลางอากาศ เหม่อมองเมืองอันสว่างไสวด้วยแสงโคมเบื้องล่างอย่างเลื่อนลอย

สามร้อยปีแล้ว

เมืองแห่งนี้ผลัดเปลี่ยนผู้คนไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า มีเพียงนางที่ใช้ชีวิตจนกลายเป็นดั่งศิลาอันปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ

เสียงดัง “เอี๊ยด” แว่วขึ้น

ประตูไม้หนาหนักถูกผลักเปิดออก ลมหนาวพัดกรูเข้ามา โหมให้เปลวเทียนในโถงสั่นไหวระริก