0176

⬢⬢⬢

ตอนที่ 176 สับเปลี่ยนฟ้าครามลวงเทียนเต้า หุ่นมรรคไร้ลักษณ์ฝากคนึงหา

เสียงหยาดน้ำหยดภายในถ้ำพลันแจ่มชัดขึ้นเป็นพิเศษ ทุกหยดประหนึ่งเสียงกลองที่รัวกระหน่ำลงบนขั้วหัวใจของผู้คน

ปี่ชิวพิงอยู่ริมสระน้ำ ใบหน้าที่เพิ่งงอกเงยขึ้นมาใหม่นั้นแม้จะดูสุขุมสง่างาม ทว่ากลับแฝงด้วยความซีดเผือดจากการมิได้พบพานแสงตะวันมาเนิ่นนานแรมปี

เขายกมือขึ้น มองข้อนิ้วอันผอมกริวดั่งกิ่งไม้แห้งของตน แววตาพลันวาบผ่านความเย้ยหยันในตัวเองขึ้นมาสายหนึ่ง

กู้เซียงจับจ้องเขา กระบี่ในมือยังคงมิได้สอดคืนฝัก ปราณเฮ่าเหรินบนคมกระบี่พลุ่งพล่านวูบวาบมิมั่นคง

“เจ้าบอกว่ากำลังรอคอยตัวแปรผัน” สุ้มเสียงของกู้เซียงทำลายความเงียบงันลง “เช่นนั้นสภาพของเจ้าในยามนี้ นับเป็นสิ่งใดเล่า คนเป็น คนตาย หรือว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งคนไม่ใช่ทั้งผี”

ปี่ชิวแย้มยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นดึงรั้งเนื้อที่งอกขึ้นมาใหม่บนใบหน้า ดูแข็งค้างอยู่บ้าง

“ใต้เท้ากู้เอ่ยวาจา ยังคงตรงไปตรงมาเช่นเดิมมิเปลี่ยน” ปี่ชิวกล่าวเนิบช้า “ในสายตาของเทียนเต้า ปี่ชิวปฐมจักรพรรดิแห่งต้าโจว ได้ตายตกไปตั้งแต่เมื่อ 300 ปีก่อนแล้ว ตายหลังจากถูกควักหัวใจ ตายอยู่ใต้ดาบสังหารของเสวียนอิน ดวงวิญญาณแหลกสลาย แม้แต่เศษซากก็มิหลงเหลือ”

เขาชี้ไปยังยอดโดมสีเทามัวซัวเหนือศีรษะ แล้วชี้ไปยังแปลงโอสถอันเปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิตใต้ฝ่าเท้า