0071

⬢⬢⬢

ตอนที่ 71 ข้าวอ่อนนี้ไม่ยอมกินจริงหรือ? (เพิ่มตอนที่สอง)

ภายในผืนป่าเงียบสงัดจนชวนพิศวงอยู่บ้าง

เฉินเสวียนเหยียบย่ำลงบนเศษใบไม้ผุพังหนาทึบ ฝีเท้าก้าวไม่กว้างนัก ทว่ากลับรวดเร็วยิ่ง

ก้อนขนสีขาวในอ้อมอกยังคงบิดตัวไปมาอย่างไม่ยอมอยู่นิ่ง อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างของซูฉางอันเกาะคอเสื้อของเขาไว้ ยื่นลิ้นออกมาเลียกระดูกไหปลาร้าที่เพิ่งมีขนงอกขึ้นมาใหม่ของตนเป็นระยะ ๆ ปากก็ส่งเสียงครางฮือฮา

“เฉินเสวียน เรื่องที่เจ้าเกิดปีจอแล้วชอบกัดคนเนี่ย พวกเรายังไม่จบกันแค่นี้แน่”

ซูฉางอันส่งเสียงทางจิตด่าทอ น้ำเสียงแฝงโทสะสามส่วนความน้อยเนื้อต่ำใจเจ็ดส่วน “กระดูกแก่ ๆ ของแม่นี่เกือบถูกเจ้าหักแยกชิ้นส่วนแล้ว ตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย”

เฉินเสวียนก้มหน้ามองแวบหนึ่ง ฝ่ามือลูบผ่านแผ่นหลังของนางไปตามความเคยชิน ปลายนิ้วแฝงพลังวิญญาณเล็กน้อย ช่วยนวดคลึงบริเวณนั้นให้นาง

“เจ็บก็ถูกแล้ว”

เสียงของเขาแผ่วเบายิ่ง มีเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ยิน “ไม่เจ็บ เจ้าก็ไม่จำ”