0057

⬢⬢⬢

ตอนที่ 57 ลมพายุหิมะแดนเหนือกระหน่ำ วัยเยาว์ย่ำสู่หนทางคืนรัง

ลมแห่งแดนเหนือมักพัดพาราวกับใบมีดเสมอ

เกล็ดหิมะใหญ่เท่าฝ่ามือ ซัดกระทบใบหน้าจนเจ็บแปลบ

เฉินเสวียนยืนอยู่เบื้องหน้าบันไดหินของประตูเขา ชุดสีดำสนิทสะบัดพัดตามแรงลมจนส่งเสียงพึ่บพั่บ ด้านหลังของเขาคือโถงใหญ่อันโอ่อ่าสง่างามของนิกาย เบื้องหน้าคือทุ่งหิมะกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

ในมือกระชับกระบี่เล่มหนึ่งไว้

ฝักกระบี่หล่อขึ้นจากเหล็กดำ เย็นเฉียบ แข็งกระด้าง และหยาบกร้าน ไม่น่ามองแม้แต่น้อย

ทว่าเขากลับกำไว้แน่นยิ่ง ข้อนิ้วเริ่มซีดขาว

“จะไปจริง ๆ หรือ”

เสียงอันชราภาพสายหนึ่งดังมาจากด้านหลัง