0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 เป็นมนุษย์สิ่งที่สำคัญที่สุดย่อมเป็นการลืมกำพืดอย่างไรเล่า!

สิ้นเสียงลง เวลาสิบสามปีก็ผ่านพ้นไปเช่นนี้เอง

ภายในแดนลับไร้ซึ่งการผลัดเปลี่ยนของตะวันจันทรา กาลเวลา ณ ที่แห่งนี้จึงเป็นบัญชีอันพร่าเลือนไร้ความชัดเจน

“นี่ เฉินเสวียน กลับบ้านมากินข้าวได้แล้ว”

เฉินเสวียนเก็บกระบี่ไม้ในมือ พลางปาดเหงื่อบนหน้าผากคราหนึ่ง

เด็กหนุ่มวัยสิบหกปี ร่างกายสูงโปร่งขึ้นไม่น้อย ใบหน้าที่เคยซีดขาวกลับมีเลือดฝาด ระหว่างคิ้วและตามีไอเย็นชาแปลกหน้าที่ห้ามคนเข้าใกล้แผ่ออกมา

“รู้แล้ว”

เขาเสียบกระบี่ไม้กลับเข้าฝักกระบี่ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ มิได้ปรายตามองกระต่ายตัวนั้นแม้แต่แวบเดียว ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของผืนป่า

กระต่ายตัวนี้ซูฉางอันใช้พลังวิญญาณปั้นขึ้นมา นอกจากส่งสารแล้วก็ไม่เป็นอันใดสักอย่าง โง่เง่ายิ่งนัก