เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 เมื่อวานลำบากใจมากเลยใช่ไหม
“เจอตัวคนคนนั้นหรือยัง” ทันทีที่เห็นหน้าซิงเฉิน เจียงเหวินเยี่ยนก็รีบถามถึงผู้เล่นที่พิมพ์ข้อความน่าสงสัยในเกมทันที
ซิงเฉินพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งสายตาเป็นนัยให้เจียงเหวินเยี่ยนอย่าเพิ่งถามต่อ
“ไลฟ์คนเดียวเป็นยังไงบ้าง” ซิงเฉินเปลี่ยนเรื่องกลับมาคุยเรื่องเกมแทน พลางเปิดขวดน้ำผลไม้ยื่นให้เจียงเหวินเยี่ยนที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยจากการไลฟ์สด
“ก็งั้นๆ แหละ” เจียงเหวินเยี่ยนกระดกน้ำผลไม้รวดเดียวหมดไปครึ่งขวด “อาจารย์ซูไม่อยู่ เกมก็ไม่สนุกเลย พวกสัตว์ตัวเล็กๆ ก็คิดถึงนายมาก ฉันบอกพวกมันไปแล้วว่ารอบหน้านายจะกลับไปแน่นอน”
ซิงเฉินจับน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ จากคำพูดนั้นได้ จึงอดหลุดขำออกมาไม่ได้
เขาดึงขวดน้ำผลไม้จากมือเจียงเหวินเยี่ยนมาวางบนโต๊ะ แล้วจูงมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้น “รู้แล้วน่า อาจารย์ซูเลี้ยงขนมเค้กปลอบใจนายสักชิ้นก็แล้วกัน”
ทั้งคู่ยังคงไปที่โรงอาหาร ซิงเฉินสั่งทีรามิสุหนึ่งชิ้น นโปเลียนอีกหนึ่งชิ้น พร้อมชาร้อนสองถ้วย
รอบข้างมีผู้คนเดินขวักไขว่ พวกเขาจึงเลือกนั่งมุมอับสายตาตรงข้ามกัน